محتاجى را كه خويشى با ما داشته باشند اين توجيه بنا بر آنست كه اين آيه عطف بيان آيهء سابق باشد و بعضى كه اين فىء را حمل بر اموال كرده‌اند كه بطريق جنگ بدست آمده باشد احتياج به اين توجيه را ندارند چنانچه مفصلا مذكور شد كَيْ لا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِياءِ مِنْكُمْ كلمهء كى بمعنى لام است و ان مقدر اى لئلا يكون دولة بين الاغنياء منكم يعنى اين فىء بر فقراء اهل بيت منقسم شد . تا آنكه نباشد آن فىء كه حقش اعطاء بر فقراست چيزى كه دست بدست گردانند آن را اغنيا از شما و به آن طلب زيادتى مال كنند و جمعى آن را باعث دولت و دعوت خلافت رسول ساخته غصب خلافت اهل بيت عليهم السلام نمايند وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ و آنچه بدهد شما را رسول خداى تعالى از مال غنيمت و غير آن پس اخذ كنيد آن را وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ و آنچه نهى كند شما را از آن فَانْتَهُوا پس باز ايستيد شما از آن و مطالبهء آن نكنيد وَ اتَّقُوا اللَّهَ و بترسيد از خداى تعالى و از عذاب او إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ بدرستى كه خداى تعالى سخت عقوبتست بر كسانى كه منهيات پيغمبر را منهى ندانند . لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِينَ جمع كثير از اهل تفسير للفقراء المهاجرين را بدل از ذوى القربى و ما تحت آن گرفته‌اند نه از للرسول و معطوف بر آن از جهت تعظيم حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله كه آن حضرت را از جملهء فقرا بشمارند و ايضا از آيهء وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ كه بعد ازين در صفت مهاجرين مىآيد ظاهر مىشود كه حضرت داخل اين فقراء مهاجرين نيست و حاصل معنى آيه اينست كه آنچه برگردانيد خداى تعالى بر رسول از اموال اهل قريه‌ها براى فقراء مهاجرين است كه مراد از ذوى القربى و معطوف بر آن فقراء مهاجرين باشد چنانچه مفاد بدليت است و اين وقتى معقولست كه مراد از فىء درين آيه غير فىء در آيهء اولى باشد زيرا كه فىء اول مخصوص پيغمبر عليه السلام است و يا بعينه همان فىء باشد بنا بر اينكه اين حكم را منسوخ دانيم و يا حمل اين حكم بطريق تفضل و احسان كنيم چنانچه بتفصيل